Delil

 

anahtar çekirdeğin içinden

çözgüleri açılan zamana

 

görünenin görünmeyen dilinden

birbiriyle bütünleşen dokulara

 

okuyanın görünmeyen özünden

sonsuzluğun dokunan ezgilerini

döker aksin çizgisine…

 

düğüm çözüldükçe

sırı dokunan, siyahi

darlıktaki renkleri okur

izlerde bulur, mecâzi

 

sonsuz derinliğin, helâki

inadına sağarken günü

katre katre sorgulardan

çiyler düşürür çapaklara

 

lâlleşen damlaların kelâmıyla

çekirdek anahtarın içinden seslenir

 

buluş ben’inle

s/es veren…

maskesi düşen…

kendinle!…

 

merâl özcan

BAŞKA BİR KOŞU

 

Yüzümü kırbaçlıyor karanlık

nemli damarlarıyla

bir at koşusu tutturuyor yüzüm kan ter içinde

bıçak gibi sıyrılıyor tırnaklarım ellerimden

toprağa yürüyen köklerin uğultusu çağırıyor beni

duru kelimeleriyle konuşan başaklar çünkü

dinleyin

patlayan

göğsümde çiçek açan erguvan ağaçlarıdır

 

heybemde  unutulmuş hıçkırıkları  herkesin, hepimizin

hurdahaş bir dünyanın ağrıları

demir tozları sadece

yoruldum avutmaktan insanlığın kutsal çarmıhlarını artık

görün

göz çukurlarıma birikiyor şafak

çıplak omuzlarımda ay bir papatya tarlasıdır

 

başka bir yer var biliyorum ama sular orada berraktır

dere yataklarında yıkanır çürümüş ot kokuları

tepelerin rüyasıdır çiçek kokuları, yer altı suları

bilirim ki yaşamak orada sağnaklar kadar güzeldir

                                                                                   atilla akın