yalnızlık

    bu yalnızlık yok mu

    akça bir dolunay gölgesinde

    dere başında hışır hışır

    köklerim bir arguvan türküsü

    kirpiklerim yağmur kokuyor

    üstüm başım rüzgar

    çocukluğumdan kalma bilirim

    bu ağlamaklı his

    bu yorgun sonbahar

    nerden başlasam bilmem ki

    öyle anlatılmaz çalakalem

    öyle söylenmez ağdasız

    bastığım taşlar ağlayan su

    gecelerim uğul uğul

    hınzır çocuk uykusu

    ne hüzünlü kuşlar dinledi beni

    gittiğinden beri

    gözlerinde türkü söndürülmüş

    bir ihtiyarın kanatsız sözleri gibi

    yalın..

    üryan…

    ah bu yalnızlık yok mu

    taze gelin koynundan

    kına toplayan yetim kadar

    içimde koyun koyuna

    kandilsiz iki mezar

    birine beni gömdüm

    biri yalnızlığım kadar

ahmet uysal

boşluk

gözlerimden öpme anne

dudaklarında bir deniz yeşerecek sonra

yorgun filikalarına

bu şehirde liman arayan

yağmur (kanatlı) çocuklar

ağlamaya susayacaklar

sen susunca

saçlarımı okşama anne

avuçlarının tuzlu yarasına

ürkek bir martı (kanadı) konar

uçurtması bulutlara takılmış

yavru kırlangıçlar

(kanatlarına) rüzgar bekler

sen okşayınca

göbeğime dokunma anne

avazımca ağlamıştım

bu (kanayan) ayrılığa

bir üveyiğin ilk aşkı kadar

çukur kalmıştı yokluğun

neyi bassam boşluğuna boş

dokunma anne

bütün kadınları yok sayacağım yoksa

ahmet uysal