birden bire dünya misafiri

“Sen yoksun dün, ondan önceki gün gibi

Olmayacak mısın yarın ve sonraki gün gibi

ve ben hissedemeyecek miyim ensemde

o sıcacık nefesini?

Gidecek ve gelmeyecek olan sen

Bekleyecek ve göremeyecek olan mıyım ben?”

diyerek söze başladı zamanının dolmasına bekleyen dünya misafiri ve şunlar döküldü dudaklarından birden..

Batan ürkek güneşin ardından

Aradı gözlerim seni

ve benden alıp götürdüğün sıcak gözlerini.

Zamana inat düşüncelerimi dolduran;

sesin, sessizliğin

ve sesinin sıcaklığıydı.

Sen yokken kasım soğuğunda,

aradığım bir sıcak ekmekten çok

sıcak bedenindi.

Ne sen ne de alıştığım ruhun

vardı o soğuk gecelerde,

Şimdiki gibi, o zaman da

Batan güneşin ardından

yeni doğacak olan güneşi beklerken

elimde dünden kalmış şarabım,

yemek nasip olmayan yarım ekmeğim

ve birikmiş küfürlerim vardı.

Geçmişe mi gelecek olana mı

bilemediğim kırık dökük bir korkum

ve hiç bir zaman emin olamayacağım

şüphelerimle bekliyorum seni

yeni batan güneşin

özgürlüğe kanat çırpan kuşun ardından.

uğraş başsüllü

suya yazı yazan adam..‏

olan oldu
dünde kaldı,
ölen öldü
tabutta kaldı,
giden gitti
gittiğiyle kaldı,
dolan doldu
aktığıyla kaldı,
yunus yürüdü
yürüdüğüyle yollarda kaldı,
bir de sen kaldın
dün doğmuşluğun
yarın ölecek oluşun
ve bugünün tebessümüyle
bir sen kaldın
mavi sisli kapının ardında..
 
böyle dedi suya yazı yazan adam.. beyaz sakallarından içtiği su akıyordu.. sakallarından akan
su güneşte parlıyordu.. yanında duran çocuğa baktı.. sana söylüyorum dedi..

çocuk bir ara
konuşacak oldu fakat sustu.. sonra “ama” dedi ya sen ya ben ya biz.. hepsi yalan dedi suya yazı yazan adam..
çocuk ama yaşamak, yaşarken yaşamak, ölmeden yaşamak dedi.. beyaz sakallı adam şöyle dedi..
 
karanlıkta anladım siyahın rengini,
kara kışta duydum soğugun sesini,
açlıkta tattım doygunluğun hissini,
ateşte yanıp gördüm sıcağın rengini,
gün ışırken göründü gökyüzü,
güneş ısıttı içimi onu alan gece soğuttu yüreğimi,
heyhat insanlar ya onlarda gördüm,
bir çift görmeyen gözü,
bir çift duymayan kulağı,
en mühimi de;
yalan söyleyen dili..
 
çocuk anlamadım dedi.. suya yazı yazan adam güldü eliyle suya bir şeyler yazdı.. sonra çocuğun gözlerine gözlerini dikerek tebessümle asıl yaşamak ölümden sonra.. çok sonra dedi.. çocuk, ölüler yaşar mı? dedi..

beyaz sakallı suya yazı yazan adam ölüler ölmez ölmeyen herşey de yaşar dedi..

uğraş başsüllü